Achtergrond

De gemeentes Rotterdam-Centrum en Rotterdam-Delfshaven maken onderdeel uit van de landelijke Gereformeerde Kerken (vrijgemaakt). Waarom gereformeerd en waarom vrijgemaakt?

Gereformeerde Kerken

We heten Gereformeerde Kerken omdat we het stempel willen dragen van de Reformatie uit de zestiende eeuw. Dat was een omvangrijke beweging in de West-Europese kerken die aandrong op herstel en verbetering van de toenmalige Rooms-Katholieke Kerk. Aan die beweging zijn vooral de namen van Martin Luther (1483-1546), Hyldrich Zwingli (1484-1531) en Johannes Calvijn (1509-1564) verbonden. 

Terug naar de bronnen
Tegenover allerlei vervlakking en verbastering wilde de Reformatie ‘terug naar de bronnen’ van de kerk: de Bijbel en de belijdenissen van de oude kerk. Het ging er vooral om dat wat God in de Bijbel zegt maatgevend zou zijn voor het persoonlijk, kerkelijk en maatschappelijk leven. 
 
Belijdenissen
Toen voor deze beweging binnen de Rooms-Katholieke Kerk geen plaats bleek, ontstonden verschillende regionale protestantse kerken. Wat zij op grond van de Bijbel geloofden en elkaar te vertellen hadden werd opgeschreven in diverse belijdenisgeschriften. Op basis van dergelijke geschriften verbonden de kerken zich vervolgens aan elkaar. 
 
Samenbinding
In Nederland ontstond zo een verband van Gereformeerde Kerken op basis van de Nederlandse Geloofsbelijdenis (1561), de Heidelbergse Catechismus (1563) en, iets later, de Dordtse Leerregels (uitspraken van de Synode van Dordrecht, gehouden in 1618-1619). Deze drie vormen samen de zogeheten drie formulieren van eenheid. Het zijn belijdenissen die vooral inzichten van Johannes Calvijn weerspiegelen. 
 
Verbondenheid
Wat in deze drie formulieren van eenheid staat bindt tot op vandaag de Gereformeerde Kerken vrijgemaakt samen. Wat er ook méér te vertellen is op grond van de Bijbel, dit moet in ieder geval ook verteld worden. Daarom hebben we afgesproken dat niemand namens de kerken iets mag zeggen dat met deze drie belijdenissen in strijd komt.

Vrijgemaakt

We heten Gereformeerde Kerken vrijgemaakt omdat ons kerkverband ontstaan is uit de zogeheten Vrijmaking van 1944 en volgende jaren. Inderdaad, dat was midden in de Tweede Wereldoorlog - onvoorstelbaar genoeg.

Jaren dertig
Om er toch iets van te begrijpen moeten we terugdenken aan de Gereformeerde Kerken vóór die oorlog. In de jaren dertig kwam daarin een beweging op gang die over leer en leven opnieuw wilde nadenken vanuit de Bijbel. Er werden kritische vragen gesteld bij ideeën die verder leefden in die kerken.

Meningsverschillen
Diverse mensen ervoeren deze beweging als een bedreiging en organiseerden verzet ertegen. Vanaf 1936 werd op landelijk niveau onderzoek gedaan naar de leer- of meningsverschillen binnen de kerken. Uiteindelijk deed in 1942 de generale synode (landelijke vergadering) op een heel aantal punten inhoudelijke uitspraken.

Dwang
De ellende begon pas goed toen die uitspraken dwingend werden opgelegd aan al de kerken. Onder dreiging van disciplinaire maatregelen moest iedereen zich er aan houden. Die disciplinaire maatregelen werden her en der uitgevoerd ook. Er zat voor de mensen die het met de uitspraken persé niet eens konden zijn tenslotte weinig anders op dan zich ervan vrij te maken, uit te treden en zich opnieuw te organiseren.

Opnieuw beginnen
Dat gebeurde in eerste instantie publiek in een vergadering in Den Haag in augustus 1944. Later volgden over het hele land groepen kerkleden en kerken. Samen vormden de ‘vrijgemaakten’ toen een nieuwe kerkengroep.

Naam
Omdat de kerken die zich aan de synode-uitspraken lieten binden de Gereformeerde Kerken bleven heten, is voor de kerken die zich vrijmaakten uiteindelijk de toevoeging vrijgemaakt gangbaar geworden, om misverstand te voorkomen. Voor een kerk bovendien geen lelijke naam: vrij van allerlei menselijke ideeën en dwang, om alleen te luisteren naar wat God te zeggen heeft.

bron: www.gkv.nl